كه مدلول آن لزوم اتيان به مدخول آن است بدون تأمل ، و اين معنى فوريت است ، و مناقشه در آن مىتوان نمود كه فاى در اين مقام فاى جزائيه است ، و فائى كه مقتضى تعقيب من غير مهمله هست فاى عاطفه است ، مثل جاءني زيد فعمرو نه فاى جزائيه ، چنانچه ابن هشام تصريح به اين مطلب نموده ، پس اولى در مقام استدلال تمسك به شرط و جزا است . توضيح مطلب مقتضى اين است كه گفته شود : مدلول كلام معصوم عليه السّلام كه فرموده « اذا قرأت السجدة فاسجد » وجوب اتيان به سجده است زمان تحقق قرائت آيه سجده ، و اين مستلزم فوريت است ، و هكذا قوله عليه السّلام « فلتسجد اذا سمعتها » و غيره . چهارم : حديث صحيح محمد بن مسلم است عن أحدهما عليهما السّلام قال : سألته عن الرجل يقرأ السجدة فينساها حتى يركع و يسجد قال : يسج اذا ذكر « 1 » . وجه استدلال اين است كه ظاهر مىشود از سؤال سائل با جلالت قدر او كه معتقد اين بوده كه وقت سجده بعد از فراغ از قرائت آيه سجده بود ، و لهذا اطلاق نسيان نموده . و مقصود از سؤال اين است نظر به اين كه اتيان به سجده فورا نموده باشد و فراموش نمود ، آيا بعد تداركى به جهت سجدهء منسيه مىباشد يا نه ؟ و معصوم عليه السّلام تقرير سائل حكم فرموده‌اند به همان اعتقاد ، و اين دليل بر صحت آن اعتقاد است ، به علاوه جوابى كه فرموده‌اند « يسجد اذا ذكر » دلالت مىكند بر لزوم تدارك آن فورا ، پس مقتضاى اين حديث چنانچه فوريت اصل سجود است لزوم مبادرت در تدارك آن نيز هست .

--> « 1 » وسائل الشيعة ج 4 / 883 .