يعنى اقامهء دليل بر اين كه سجدهء تلاوت از واجبات فوريه است ، يعنى واجب است بعد از تحقق سبب سجده مبادرت كردن در اتيان به آن ، و تأخير و ترك مبادرت در اتيان به آن در صورت انتفاى عذر جايز نيست ، پس مىگوئيم در اين مقام چند چيز است : اول : اجماعات منقوله در مسأله است . بدان كه ممكن است دعوى اجماع محقق در اين مطلب . دوم : حديث معتبر مروى در كافى از زراره عن أحدهما عليهما السّلام قال : لا تقرأ في المكتوبة شيء من العزائم ، فان السجود زيادة في المكتوبة « 1 » . وجه دلالت اين حديث بر مدعى آن است كه حضرت منع فرموده‌اند از قرائت سور عزائم در صلوات مفروضه ، و اين منع را مستند فرموده‌اند به كلامى كه حاصل آن اين است كه قرائت سور عزيمه در صلوات مفروضه مستلزم زيادتى سجده است در مفروضه و اين استدلال صريح در فوريت سجده است ، چه اگر سجود فورا مطلوب نبود ممكن بود سوره عزيمه در صلوات واجبه تلاوت كرده شود ، و اتيان سجدهء آن را بعد از فراغ از نماز نموده باشد و اين ظاهر است . سوم : أحاديث معتبرهء مشتملهء بر أمر به سجود وقت صدور قرائت آيه سجده يا استماع آن است ، مثل حديث موثق « إذا قرأت السجدة فاسجد » « 2 » و موثق ديگر « من قرأ اقرء باسم ربك فاذا اختمها فليسجد » و حديث صحيح وارد در حائض « فلتسجد اذا سمعتها » « 3 » . وجه استدلال آن است كه امر به سجده فرموده‌اند بعد از قرائت با كلمه فائى

--> « 1 » فروع كافى ج 3 / 318 ح 6 . « 2 » بحار ج 85 / 175 . « 3 » فروع كافى ج 3 / 106 ح 3 .