حكم به لزوم تكرر سجود در اين مقام در نظر حقير خالى از اشكال نيست ، بلكه دور نيست كه اجتزاء به سجدهء واحده تواند نمود ، نه به اعتبار تداخل فيما بين سجدتين ، بلكه به اعتبار عدم معلوميت دليل بر تعدد سبب در صورت مفروضه ، خصوصا در صورتى كه در به دو أمر منظور او اين بود كه در دفعهء متصل بهم قرائت نمود ، يا استماع نموده باشد بعد از آن سجده نمايد ، بر فرض تسليم ظاهر اين است كه اجتزاء به سجدهء واحده از راه تداخل توان نمود . سوم : مثل ثانى است لكن با تخلل فصلى كه منافى با فوريت بوده باشد ، يعنى قرائت آيه سجده نمود و اتيان به سجده ننمود به جهت عائقى يا عمدا و فصلى كه مخل به فوريت است متخلل شد ، بعد از آن اعادهء قرائت همان آيه را نمود ، و همچنين است حال در استماع آيه سجده ، حكم به تحقق تعدد سبب در اين مقام بى اشكال است ، و تعدد سبب مقتضى تعدد مسبب است ، لكن احتمالات در مقام ارادهء امتثال متعدد است : اول آن است كه اتيان به سجده به جهت سبب ثانى نمايد ، يعنى حين شروع به دخول در سجده نيت نمايد كه اين سجده به جهت قرائت ثانيه است يا استماع ثانى است و سجده به جهت قرائت اولى ، يا استماع اول بعد از آن به عمل آورد . دوم عكس آن است ، يعنى سجدهء اول را نيت نمايد به جهت اولى يا استماع اول ، و سجدهء ثانيه را به جهت قرائت ثانيه يا استماع ثانى . سوم آن است كه قصد تداخل نمايد ، يعنى يك سجده به عمل آورد و قصد نمايد كه به جهت هر دو بوده باشد . وجه اول آن است چون كه مطلوبيت فورى در اين سجده ثابت است مفروض اين است اخلال به فوريت نسبت به اول متحقق شد به خلاف ثانى ، پس لازم است اتيان به سجدهء ثانيه نمايد تا اتيان به واجب فورى نموده باشد ، و اتيان به