مستمع نيز چنين بوده باشد ، پس استماع بعض آيه موجب سجده نمىشود اگر چه استماع امر به سجود بوده باشد . بدان كه حكم سجودات مستحبه در آنچه مذكور شد حكم سجودات واجبه است ، يعنى چنانچه مستحب است اتيان به سجود در حق قارى مستحب خواهد بود در حق مستمع ، بلكه استحباب در حق سامع نيز ثابت است ، بنا بر اين هرگاه كسى گوش داد و شنيد قرائت آيات سجودات مندوبه را مستحب است در حق او اتيان به سجده نمايد ، و همچنين است حال در حق سامع . فصل ثالث در بيان امور متعلقه به اين سجود است نفيا و اثباتا و اين چند چيز است : اول تكبير است . بدان كه ظاهر مىشود از تتبع در كلمات أصحاب قدس اللَّه تعالى أرواحهم اطباق علماى شيعه بر انتفاى شرعيت تكبير گفتن قبل از اين سجود ، و أخبار از ائمه طاهرين عليهم السّلام بر اين مطلب مستفيض است ، بلى اكثر علماى عامه قائل به استحباب تكبير شده‌اند . بلكه منقول از شافعى اين است كه قائل شده به دو تكبير : اول تكبير افتتاح دوم تكبير به جهت دخول در سجود ، و اين بدعت است و آتى آثم است ، و لكن استحباب تكبير بعد از رفع رأس از سجود مسلم است ، بلكه مستفاد از ظاهر كلام مرحوم شيخ وجوب آن است . قال في الذكرى : لا يجب فيها ذكر و لا تكبير الا في الرفع « 1 » . نظر به اين كه ظاهر عبارت آن است كه تكبير معطوف است به ذكر ، پس تقدير

--> « 1 » ذكرى ص 214 .