خصوصيت سجده تلاوت بوده باشد ، و اگر قطع از خصوصيت كرده شود تشكيكى در رجحان نيست بلكه از اعظم طاعات است . فصل دوم در بيان اين كه سجدهء تلاوت چنانچه واجب است در حق قارى واجب است در حق مستمع ، يعنى كسى كه به اختيار خود گوش داد و شنيد ، و اما در حق سامع پس محل خلاف ما بين فقهاء است ، مرحوم ابن ادريس قائل شده به وجوب آن ، و محقق ثانى و همچنين شهيد ثانى در مسالك و مباحث قرائت روضه موافقت با ايشان فرموده‌اند ، و اكثر فقهاء قائل به عدم وجوب سجده و استحباب آن شده‌اند ، و اين قول مختار در كتاب خلاف و مبسوط و جامع و شرايع و منتهى و تحرير و قواعد و تذكره و بيان موجز و مهذب البارع و وسائل و لوامع و ذخيره و كفايه و كشف اللثام ، و در كشف الالتباس و روضة المتقين اين قول را نسبت به مشهور داده‌اند . بنابراين اختلاف در مسأله ميان علماى اماميه قدس اللَّه تعالى أرواحهم به دو قول است وجوب و استحباب ، لكن خلاف ما بين علماى عامه به سه قول است قول به وجوب و اين قول را نسبت داده‌اند به ابى حنيفه و جماعتى ، و قول به استحباب و اين قول منسوب به شافعى است ، و قول به عدم وجوب و عدم استحباب ، و اين قول را نسبت داده‌اند به عثمان و جماعتى از ايشان ، و مختار در مسأله قول به استحباب آن است ، اگر چه احتياط در عدم اخلال به آن است در صورتى كه سامع مشغول نماز نبوده باشد . كلامى كه در اين مقام هست آن است كه در سابق بيان شد موجب سجده در حق قارى قرائت كل آيه است ، بنا بر اين تلاوت بعض آيه اگر چه لفظ سجده يا امر به سجده بوده باشد موجب سجده نيست ، ظاهر اين است در حق