* ( لَيْسُوا سَواءً مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ أُمَّةٌ قائِمَةٌ يَتْلُونَ آياتِ الله آناءَ اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ ) * و أيضا در سورهء مذكوره * ( يا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّكِ وَاسْجُدِي وَارْكَعِي ) * و در سوره زمر است * ( أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً وَقائِماً يَحْذَرُ الآخِرَةَ ) * و در سورهء مباركهء فتح است * ( تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ الله وَرِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ) * و در سورهء مباركه دهر است * ( وَمِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَه وَسَبِّحْه لَيْلًا طَوِيلًا ) * . و در حديث صحيح مروى در أواخر سرائر از محمد بن مسلم كه گفته : من سؤال كردم گويا مسؤول جناب حضرت امام محمد باقر عليه الصلاة و السلام بوده باشد كه فرموده بود كه جناب علي بن الحسين عليهما السّلام خوش داشت اين كه سجده كند در هر سوره كه مشتمل بر سجده بوده باشد « 1 » . و محدث كاشانى در صافى روايت نموده به اين لفظ في الحديث : اذا قرأ ابن آدم السجدة فسجد اعتزل الشيطان يبكي فيقول : يا ويله أمر هذا بالسجود فسجد فله الجنة و أمرت بالسجود فعصيت فلي النار . حاصل مضمون آن اين است وقتى كه ابن آدم تلاوت كند آيه سجده را پس به سجود رود شيطان از او دور مىشود با گريه ، پس مىگويد اى واى اين شخص مأمور شد به سجده پس سجده نمود مستوجب اين شد كه بهشت رفته باشد ، و من مأمور شدم به سجده پس مخالفت كردم خود را مستوجب جهنم كردم . بنابراين بعد از فراغ از هر يك از آيات مذكوره كه بوده باشد سجده نمايد بىعيب خواهد بود ، لكن نظر به اين كه امر مردد است ما بين استحباب و حرمت ، بنابراين شايد احتياط در ترك بوده باشد ، نظر به انعقاد اجماع به عدم وجوب سيما بعد دعوى اجماع در حصر در پانزده موضع از مرحوم شهيد در كتاب ذكرى . مخفى نماند آنچه مذكور در أحوطيت ترك در صورتى است كه سجود

--> « 1 » سرائر ص 496 .