آن ، در اين مقام دو خلاف است : يك خلاف ما بين علماى شيعه و جماعتى از علماى عامه است ، كه آيا موجب سجدهء قرائت يك آيه است يا دو آيه ؟ نقل كرده‌اند از شافعى و ثورى و أهل كوفه و غيرهم كه سبب سجده قرائت دو آيه است ، و حكم كرده‌اند محل سجده بعد از فراغ از آيه * ( فَإِنِ اسْتَكْبَرُوا فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَه بِاللَّيْلِ وَالنَّهارِ وَهُمْ لا يَسْأَمُونَ ) * و ظاهر مىشود از علماى شيعه اطباق آنها بر خلاف آن ، و اين كه موجب سجده قرائت آيه مقدم بر اين آيه است . و خلاف ثانى ما بين علماى شيعه است كه آيا محل سجده بعد از فراغ از قرائت آيه مقدم بر آيه مذكوره است كه عبارت از اين آيه شريفه است * ( وَمِنْ آياتِه اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوا لِلَّه الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاه تَعْبُدُونَ ) * يا خير ؟ بلكه محل سجده بعد از قرائت * ( « اسْجُدُوا لِلَّه » ) * مرحوم محقق در معتبر « 1 » قائل به اين شده كه محل سجده بعد از فراغ از قرائت * ( « اسْجُدُوا لِلَّه » ) * است ، و اين قول مختار صاحب موجز و صاحب كشف الالتباس است ، و همين قول را مرحوم محقق در معتبر نسبت داده به مرحوم شيخ در خلاف . و اين نسبت مطابق واقع نيست ، بلكه كلام آن بزرگوار صريح در خلاف آن است ، بلى اول عبارت ايشان اگر چه موهم اين هست لكن ذيل صريح بر خلاف آن است ، چنانچه مبين شده در مطالع الانوار ، پس بنابر فرمودهء مرحوم محقق مثلا موجب سجده يا نفس قرائت * ( « وَاسْجُدُوا لِلَّه » ) * است يا قرائت اول آيه است تا فراغ از قرائت اين كلمه ، و بنابر فرمودهء ديگران قرائت كل آيه است ، پس محل سجده بعد از فراغ از * ( « إِيَّاه تَعْبُدُونَ » ) * خواهد بود ، و اين مختار و مشهور ما بين أصحاب است ، بلكه مرحوم شيخ شهيد در ذكرى دعوى اجماع بر اين فرموده . مطلب دوم : در بيان سبب سجود است در سجودات مستحبه در موارد مذكوره ، پس مىگوئيم سبب سجده در سورهء أعراف قرائت آيه آخر اين سوره با استماع آن

--> « 1 » معتبر محقق ج 2 / 273 .