هست يا خير ؟ ممكن است استدلال كرده شود در اثبات عدم در هر دو مقام به حديثى كه اصحاب رضوان اللَّه عليهم تلقي به قبول فرموده‌اند ، و روايت شده از مفخر عالم و فخر بنى آدم صلوات اللَّه الملك القائم كه فرموده در مقام بيان « صلوا كما رأيتموني أصلي » . « 1 » وجه دلالت آن است كه آن جناب در مقام تعليم است به جهت امتثال آنها فرموده ، بعد از آن كه در مشهد آنها اتيان به نماز فرمودند ، و آنها مشاهده نموده اند اقوال و افعال صادره از آن مقتداى عالم را اتيان به نماز نموده‌اند نماييد به آن كيفيت كه ديديد از من صادر شد ، مشخص است كه اين كلام از آن ستودهء درگاه خلاق أنام جل جلاله صادر نشده مگر به جهت تعليم ، معلوم است اصل مشاهدهء فعل نمىتواند موصل همه اجزاى آن بوده باشد ، بلكه از مشاهده مشخص نمىشود مگر اصل اقوال و افعال به كيفيت و هيئت مخصوصه . و احتمال آن كه فعل آن سرور عالم در آن وقت منحصر بوده به امور واجبه كأنه قطعى الفساد است ، و اگر مخاطبين به اين خطاب كلا قبل از اين خطاب عالم به ماهيت نماز بودند و امتياز ما بين اجزاى واجبه نموده بودند حاجت به اين خطاب نبوده ، پس مقتضاى اين خطاب از آن مستطاب آن است كه علم به ماهيات اجزاى نماز و وضع آنها به هيئت معهوده كفايت مىنمايد در حصول امتثال ، اگر چه عالم به وجه آنها از حيثيت وجوب و استحباب نبوده باشد ، و هو المطلوب . نظير اين حديثى است در استفادهء اين مرام حديث مشهور از حماد ، بعد از آن كه به شرافت سعادت درك خدمت كاشف الاسرار و الدقايق جناب امام جعفر صادق عليه السّلام مشرف گرديد ، حضرت فرمودند : تحسن أن تصلي ، يعنى اى حماد اتيان به نماز خوب مىنمايى ؟ به عرض آن سرور رسانيد من در حفظ دارم كتاب

--> « 1 » اين حديث را شيخ طوسى در كتاب خلاف ج 1 / 315 روايت نموده .