حريز را كه در نماز تصنيف نموده ، گويا مقصود حماد اين بود كه اهتمام من در امر صلاة اين قدر است كه يك كتاب را كه حريز در صلاة تصنيف نموده ضبط نموده‌ام . حضرت فرمودند : باكى نيست برخيز نماز كن ، حماد گفت : ايستادم در حضور آن سرور شروع كردم به نماز ، بعد از آن كه به ركوع و سجود رفتم ، حضرت فرمودند : اى حماد خوب نماز نمىكنى با تغير و توبيخ فرمودند : چه بسيار قبيح است به مرد از شما كه شصت سال يا هفتاد سال از عمر او مىگذرد يك نماز را با حدود آن تمام اتيان نمىنمايند . حماد نقل كرده بعد از آن كه اين عتاب را از آن سرور شنيدم مذلت و خجلت بسيارى بر من وارد شد ، عرض كردم خداوند عالم مرا فداى تو گرداند نماز را تعليم من فرما ، حضرت در آن وقت اتيان به دو ركعت نماز فرمودند با آداب و شرايط بسيار ، بعد از فراغ فرمودند : اى حماد مثل اين نيز نماز به عمل آور « 1 » . و وجه استدلال به اين حديث در اثبات مرام ظاهر مىشود از آنچه در حديث اول مذكور شد ، بنابر اين مىگوئيم هر گاه كسى پشت سر فقيه معتمدى اتيان به نماز نموده ، جميع اقوال و افعال و هيئات از آن أخذ نمود و اعتقاد نمود كه اتيان نماز به اين كيفيت مبرء ذمه و محصل امتثال است ، مطلقا امتياز ما بين اجزاى واجبه و مندوبه ننمود ، و در مقام نيت اقتصار نمود به قربت مطلقه ، مثل اين كه قصد نمود كه من اتيان به نماز مىنمايم به جهت اطاعت خداوند عالم و اتيان نمود به همان هيئت كه از آن مجتهد مطاع مشاهده نموده بود ، اين كفايت در حصول امتثال از او مىكند ، اگر چه تفرقه ما بين امور واجبه و مسنونه ننموده باشد ، بلى چيزى كه قابل هست در اين مقام كسى متمسك شود در لزوم امتياز ما بين صنفين احكام سهو و شك است .

--> « 1 » وسائل الشيعة ج 4 / 673 - 674 .