دو طريق مأثور است : اول - بحول اللَّه و قوته أقوم و أقعد . دوم : اللهم ربي بحولك و قوتك أقوم و أقعد . به هر يك از دو طريق كه بوده باشد خوب است . بدان كه مناسب در اين مقام اين است كه تنبيه شود بر چند چيز : اول : آن است كه استحباب اين دعا در حال ايستادن ثابت است ، خواه نماز يوميه بوده باشد يا غير يوميه ، خواه نماز واجبى بوده باشد يا سنتى ، پس استحباب دعاى مذكور ثابت است در حال ايستادن به جهت ركعت ثانيه در جميع نوافل . دوم : آن است كه استحباب دعاى مذكور ثابت است در صورتى كه نماز اتيان شود به طريق معهود كه مشتمل بر قيام و ركوع و سجود بوده باشد ، پس هرگاه چنين نباشد استحباب آن ثابت نيست ، مثل اين كه اتيان به نماز ايستاده مىنمايد با ايماى به سر يا به عين به جهت ركوع و سجود ، و همچنين است هرگاه نماز در حالت جلوس بوده باشد . مجملا نظر به آن كه دعاى مذكور ثابت است در حالتى كه منتقل شود در اثناى صلاة بعد از سجدتين از جلوس به قيام ، پس هرگاه نماز او به طريق قيام بوده باشد و بس ، يا به طريق جلوس بوده باشد كذلك ، يا به طريق اضطجاع يا استلقاء بوده باشد ، استحباب دعاى مذكور ثابت نيست ، نظر به انتفاى انتقال از حال جلوس به قيام بعد از سجود . سوم : آن است بعضى احاديث صحيحه كه مشتمل است بر دعاء به طريق ثانى ذيل آن حديث چنين است : و ان شئت قلت و اركع و اسجد ، اين دو احتمال دارد : اول آن است كه تبديل نمايد أقوم و أقعد را به أركع و أسجد ، پس مىگويد اللهم ربي بحولك و قوتك أركع و أسجد ، يعنى مخير است ما بين آن كه بگويد : اللهم ربي بحولك و قوتك أقوم و أقعد ، يا بگويد : اللهم ربي بحولك و قوتك أركع و أسجد .