دوم آن است كه أركع و أسجد را علاوه نمايد بر آن ، پس چنين بگويد : اللهم ربي بحولك و قوتك أقوم و أركع و أسجد ، مؤيد ثانى است اين كه حديث مفروض مذكور است در آخر سرائر ، و ان شئت قلت در آن مذكور نيست پس مراد اين خواهد بود اگر خواهد اقتصار نمايد به اين اللهم ربي بحولك و قوتك أقوم و أقعد ، يا علاوه نمايد بر آن و أركع و أسجد را ، و على اى حال استحباب اين زيادتى كه عبارت از و أركع و أسجد بوده باشد ثابت نيست در صورتى كه بگويد بحول اللَّه و قوته أقوم و أقعد ، بلكه در صورتى ثابت است كه بگويد اللهم ربى بحولك و قوتك أقوم و أقعد . چهارم آن است كه لفظ تعالى در حديثى كه مشتمل بر دعا به طريق اول هست مذكور نيست ، پس اتيان به اين لفظ به قصد توظيف جايز نيست كه به اين نحو بگويد بحول اللَّه تعالى و قوته و اما هرگاه اتيان به آن نمايد به قصد تعظيم نه به قصد توظيف پس ظاهر اين است كه عيبى نداشته باشد ، نظر به اين كه در اين وقت مندرج در تحت ذكر خواهد بود ، و اتيان به ذكر در جميع احوال نماز جايز است . بدان كه سزاوار در اين مقام ختم مبحث است به ذكر چند مطلب : مطلب اول در بيان أقسام جلوس است بدان كه اقسام متعارفه در جلوس هفت است : اول - جلوس است برورك أيسر به نحوى كه سابق بيان شد ، به اين نحو كه دو قدم را از جانب يمين قرار دهد و پشت قدم چپ را بر زمين بگذارد و پشت قدم راست را بر بطن قدم چپ بگذارد . دوم : جلوس برورك أيمن است به عكس آنچه در اول مذكور شد ، پس دو قدم را بر جانب چپ قرار مىدهد و پشت پاى راست را بر زمين مىگذارد و پشت