لزوم اتيان به تشهد در حال جلوس . پس جلوسى كه محل كلام هست جلوس بعد از رفع رأس از سجدهء ثانيه است در ركعت اولى در جميع صلوات و جلوس بعد از رفع رأس از سجدهء ثانيه است در ركعت سوم در نماز چهار ركعتى ، مشهور ما بين فقهاء استحباب آن است و تعبير مىكنند از اين به جلوس استراحت . و مرحوم سيد مرتضى رضى اللَّه تعالى عنه قائل شده به وجوب آن ، و كلام آن مرحوم در كتاب انتصار « 1 » اگر چه دال است بر وجوب آن بعد از رفع رأس از سجدهء ثانيه در ركعت اولى ، لكن كلام ايشان در ناصريات شامل ركعت ثالثه نيز هست . مختار استحباب آن است و قول به وجوب ضعيف است ، ظاهر اين است كه استحباب مؤدى سنت مىشود به جلوس به هر نحو كه بوده باشد لكن اولى اين است مثل جلوس ما بين سجدتين بوده باشد به نحوى كه مذكور شد ، كه تعبير از آن به جلوس تورك مىشود ، پس اين كيفيت مستحب در مستحب خواهد بود . يازدهم : نظر كردن است در حال سجود به جانب طرف دماغ ، و در حالت جلوس به دامن خود ، چنانچه در سابق بيان شد . دوازدهم : وضع علاوهء بر قدر مسمى است در أعضاى سبعه در حال سجود اگر چه استيعاب در همه مقدور نيست . سيزدهم : اعتماد نمودن است در وقت قيام به دو كف دست ، يعنى در وقت قيام دو كف دست را بر زمين بگذارد ، اول دو زانو را از زمين بردارد و بعد از آن دستها را . چهاردهم : از جملهء مستحبات در اين مقام دعا خواندن است در وقت ايستادن خواه ايستادن به جهت ركعت ثانيه بوده باشد يا ركعت ثالثه يا رابعه ، و اين دعا به

--> « 1 » انتصار سيد ص 46 .