فاء فاى جزائيه است ، وفائى كه مفيد تعقيب به لا مهلت است فاء عاطفه است ، بلكه به اعتبار آن كه اذا در كلام معصوم عليه السّلام « اذا رفعت » اذاى توقيت است ، حاصل معنى كلام چنين است مىگوئى اين دعا را در وقت رفع كردن سر را از سجود پس با گفتن استغفار قبل از آن چنين نخواهد بود . و اگر اتيان به استغفار متأخر از دعا نمايد دليلى كه دلالت كند بر توظيف به اين نحو در نظر نيست ، پس جزم در دين ترك جمع ما بين هر دو است ، مگر در صورت قصد دعا نه توظيف ، در اين صورت اگر چه بى عيب است ، لكن اقتصار به أحدهما با قصد توظيف أولى خواهد بود ، بلى غايت چيزى كه در اين مقام مىتوان گفت آن است كه كلام أصحاب در حكم به استحباب دعاء بين السجدتين مطلق است ، و از جملهء عبارات ظاهر مىشود دعوى اجماع بر اين مطلب . قال المحقق في المعتبر : يستحب الدعاء بين السجدتين ، و هو فتوى الاصحاب « 1 » و قال العلامة في التذكرة : يستحب الدعاء بين السجدتين عند علمائنا أجمع . پس صورت جمع را مستند به اين اطلاقات مىتوان نمود ، لكن اشكالى كه در اين هست اين است كه اطلاقات موهون است در اين مقام ، نظر به اين كه ظاهر اين است كه اين كلمات اشاره بوده باشد به مأثور ، پس اطمينان در استناد به اينها نخواهد بود . دهم : از جملهء مستحبات جلوس بعد از رفع رأس از سجدهء ثانيه است در ركعت اولى در جميع صلوات ، و در ركعت ثالثه در صلوات رباعيه . و اما جلوس بعد از رفع رأس از سجده ثانيه در ركعت ثانيه در جميع صلوات ، خواه دو ركعتى بوده باشد يا سه ركعتى يا چهار ركعتى ، پس وجوب آن محل تشكيك نيست ، مثل وجوب جلوس بعد از رفع رأس از سجدهء ثانيه در ركعت ثالثه در نماز مغرب ، نظر به

--> « 1 » معتبر ج 2 / 213 .