وصول به ركوع مىخواهد خوانده باشد ، و همچنين دعاى بعد از رفع رأس از ركوع ، ظاهر اين است همهء اينها جايز و بىعيب باشد ، و همچنين قنوت علاوه از آنچه در نظر بود مىتواند ، بلكه عدول از آنچه حين نيت منظور او بوده به غير آن نيز جايز و بىعيب است ، مجملا جميع اينها بىعيب است مگر اجزاى واجبه كه تعدى از آنها به زياده و نقصان هيچيك جايز نيست . قسم دوم : آن است كه در مقام نيت مطلقا متعرض وجوب نشود ، خواه منظور او اين بوده باشد كه اقتصار نمايد در نماز به اجزاى واجبهء آن يا جمع نمايد ما بين اجزاى واجبه و مستحبه كلا أو بعضا ، بلكه مقصود همان محض اطاعت بوده باشد ، ظاهر اين است كه اين قدر كفايت كند در صحت عمل ، بلكه مذكور شد اين در ثانى يعنى در صورتى كه مقصود جمع ما بين اجزاى واجبه و مستحبه بوده باشد به بعضى جهات أنسب خواهد بود . قسم سوم : آن است كه قصد وجوب و استحباب هر دو نمايد ، وجوب نسبت به اصل صلاة و استحباب نسبت به فرد ، به اين نحو اتيان نماز واجب مىنمايم به جهت واجب بودن آن در ضمن اين فرد أكمل به جهت فضيلت و رجحان و استحباب آن هر دو به جهت اطاعت و فرمان بردارى ، نظير اتيان نمازهاى واجبى را به جماعت ، اين نيز صحيح و بىعيب است ، بلكه اسلم از بعضى ايرادات سابقه است ، لكن اين مثل بعض آنچه سابق مذكور شد در صورتى مىشود كه امتياز ما بين اجزاى واجبهء نماز و اجزاى مستحبهء آن نموده باشد ، و اما در صورت عدم امتياز ما بين صنفين مشخص است كه اين قسم متصور نمىشود . بعد از آن كه نظم كلام به اينجا رسيد مناسب اين است عنان قلم را در تحقيق اين مسأله جولان داده بشود ، پس مىگوئيم : آيا مكلف واجب است امتياز ما بين صنفين نمايد قبل از شروع در نماز يا نه ؟ و بر فرض وجوب آيا شرط صحت نماز هم