نماز ظهر نمايد با أجزاى واجبه و مستحبه ، و اتيان چنين منوى را معلل نمايد به وجوب ، به اين نحو كه اين نماز ظهرى كه با أجزاى واجبه و مستحبه است اتيان مىنمايم به علت واجب بودن آن بر من . و به عبارت ديگر أنفع در مقام فرض مىكنيم كسى عادت او مستقر شده كه اتيان به فريضه مىنمايد با آداب و سنن ، اگر چه به بعضى از آداب و سنن بوده باشد ، چنانچه غالبا چنين است ، و قبل از نيت قرار او چنين است كه اتيان به نماز به اين نحو نمايد ، و منوى او در مقام نيت چنين نماز است ، و در مقام نيت اشاره مىنمايد به چنين نمازى كه اتيان به آن مىنمايد به جهت آن كه بر من واجب است ، بنابر اين ايراد وارد است ، بلكه حكم به صحت نماز در چنين صورت خالى از اشكال نيست ، نظر به اينكه نماز منوى او مركب از امور واجبه و مستحبه هر دو هست ، پس حكم بر اين كه اتيان چنين نمازى بر مصلى واجب است صحيح نيست ، پس نيت واجب در غير واجب كرده ، نظر به اينكه نماز به اين كيفيت واجب نيست ، پس نيت به اين نحو صحيح نخواهد بود . و اما نيت به آن نحو كه ذكر كرديم مطلقا ايراد بر آن ورودى ندارد ، با وجود اين اولى آن است در صورتى كه مقصود مكلف اقتصار به اجزاى واجبه نبوده باشد متعرض وجوب مطلقا نشود ، بلكه چنين قصد نمايد كه من اتيان به نماز ظهر مثلا مىنمايم به جهت اطاعت و فرمان بردارى خداوند عالم جل شأنه . بلى اشكالى در اين مقام از راه ديگر مىتوان نمود ، بيان آن اين است كه عمل حين نيت مىبايد معين بوده باشد ، اجزاى واجبهء نماز نسبت به غالب اشخاص معلوم است ، و ملحوض چنين نيت هم هست ، اگر چه به عنوان اجمال بوده باشد ، و اشكالى كه هست در اجزاى مستحبه است ، و منوى بنابر آنچه مذكور شد مركب از اجزاى واجبه و مستحبه است ، پس مىبايد حين نيت