نمايد . و اما در أجزاى مستحبه پس اقتصار نمايد به قربت مطلقه . چهارم : عكس آن است يعنى قصد استحباب نمايد در أجزاى مستحبه و اقتصار نمايد در أجزاى واجبه به قربت مطلقه ، و معنى قربت در اين مقام آن است اتيان مىنمايم به اين عمل به جهت آن كه رضاى خداوند عالم جل جلاله در اتيان به آن عمل است در جميع أقسام مذكوره محكوم به صحت است . اشكالى كه در اين مقام مىتوان نمود اين است كه نيت وجوب در اتيان أصل عمل منافى است با اشتمال به امور مستحبه متكثره . جواب از اين ممكن است به اين نحو كه اتيان به نماز ظهر بر ملكف واجب است ، و او مخير است ما بين آن كه اتيان به نماز ظهر واجب را به نحوى كه منفك از جميع آداب و أجزاى مستحبه بوده باشد ، يا آن كه اتيان نمايد آن را به أجزاى مستحبه كلا أو بعضا ، بلى نماز ظهرى كه با أجزاى مستحبه بوده باشد افضل خواهد بود از نماز ظهرى كه منفك از آن بوده باشد ، مثل نمازى كه اتيان مىشود به آن در وقت فضيلت و وقت اجزاء و مكان شريف مثل مسجد و غير شريف . پس وصف وجوب در نيت بالاضافه به طبيعت نماز ظهر است ، و مكلف مخير است در اتيان مكلف به واجب در ضمن أحد فردين ، و نيت به اين نحو نمايد كه اتيان به نماز ظهر مىنمايم به جهت آن كه خلاق عالم جل شأنه آن را بر من واجب فرموده است ، و اين صادق است در صورتى كه اقتصار نمايد در نماز ظهر به اجزاى واجبه ، چنانچه صادق است در صورتى كه جمع نمايد ما بين أجزاى واجبه و مستحبه ، و اين مستلزم آن نيست در صورتى كه منظور مكلف در حين نيت اقتصار به امور واجبه نبوده باشد أجزاى مستحبه در آن حين مطلقا منوى نبوده باشد ، چنانچه وجه آن بعد از اندك تأمل ظاهر مىشود . بلى اشكال در صورتى متوجه است كه منظور مكلف اين باشد كه اتيان به