معقول است كه كسى بگويد مخير است ما بين تقديم واجب و تأخير و توسيط آن . و اما با اعتراف بر اين كه واجب مرتبهء اولى است ، پس اين غير معقول است نظر به آنچه بيان شد ، معنى آن كه واجب مرتبهء اولى است اين است كه بر مكلف واجب است اتيان به واجب ، در مرتبهء اولى نموده باشد ، پس تأخير جائز نخواهد بود ، پس عمدهء در اين مقام اين است كه بيان اين مطلب شده باشد كه آيا مكلف مخير است در صورت تعدد ذكر هر يك را كه خواهد واجب قرار دهد ، و به عبارت اخرى مخير است ما بين تقديم مستحب و تأخير واجب و عكس آن يا آن كه چنين نيست بلكه واجب است اول اتيان به واجب نموده ، بعد از آن اگر خواهد اتيان به مستحب نمايد ، و اگر خواهد ترك نمايد . و غايت آنچه ممكن است كه استناد كرده شود به آن در اثبات اول حديث معتبر هشام بن سالم است ، قال : سألت أبا عبد اللَّه عليه السّلام عن التسبيح في الركوع و السجود ، فقال : تقول في الركوع سبحان ربي العظيم ، و في السجود سبحان ربي الاعلى ، الفريضة من ذلك تسبيحة و السنة ثلاث و الفضل في سبع « 1 » . و صحيحة علي بن يقطين عن أبي الحسن الاولى عليه السّلام قال : سألته عن الركوع و السجود كم يجزئ فيه من التسبيح ، فقال : ثلاثة و يجزيك واحدة اذا أمكنت جبهتك من الارض « 2 » . لكن انصاف اين است دلالت اين دو حديث بر اين مطلب تمام نيست ، اما ثانى پس ظاهر است ، نظر به اين كه ظاهر اين است كه مراد از ثلاثه كه در اول فرموده‌اند سه تسبيحهء صغرى است كه عبارت از سبحان اللَّه سبحان اللَّه سبحان اللَّه بوده باشد ، دليل بر اين كلام راوى است كه سؤال از آنچه مجزى است از

--> « 1 » وسائل الشيعة ج 4 / 923 ح 1 . « 2 » وسائل الشيعة ج 4 / 923 ح 3 .