ايشان فرستاده شود . و كيفيت آن به دو طريق مأثور است : اول - اللهم صل على محمد و آل محمد . دوم : صلى اللَّه على محمد و آل محمد . هر دو خوب است ، لكن در حديث تصريحى شد كه مىبايد بعد از فراغ از ذكر ركوع و سجود بوده باشد چنين نيست ، بلكه منصوص مدح صلوات بر آن جناب است در ركوع و سجود ، مقتضاى اطلاق تأديه سنت است ، خواه قبل از اشتغال به ذكر بوده باشد ، يا بعد از آن ، مگر اين كه گفته شود اشاره است به معهود ، و معهود در آن زمان بعد بوده باشد ، و على اى حال بعد از فراغ از ذكر قطعى الاراده است ، اگر چه بر وجه خصوصيت معلوم نبوده باشد ، پس جزم در آن قصد اتيان در ركوع و سجود است نه رجحان بعد از ذكر . بدان كه مستند چنانچه مشتمل بر صلوات بر آن جناب است در ركوع و سجود مشتمل بر صلوات در حال قيام هم هست ، پس حكم به استحباب صلوات در حال قيام نيز بىعيب است . بدان كه مشهور ما بين اصحاب اين است كه از براى رفع رأس از ركوع تكبيرى ثابت نيست ، و همچنين رفع يدين در اين وقت راجح نيست ، بلكه عدم ثبوت تكبير ظاهر اين است كه محل اتفاق بوده باشد ، اما رفع يدين در اين حالت پس عدم رجحان آن مشهور ما بين فقهاء است ، و دعوى شهرت در اين مطلب مستفيض است ، بلكه ظاهر محقق در كتاب معتبر « 1 » دعوى اتفاق علماى شيعه است ، لكن چنين نيست بلكه شيخ صدوق در فقيه « 2 » قائل شده است به رفع يدين در اين وقت ، و شيخ شهيد موافقت با ايشان فرموده در جمله‌اى از كتب خود

--> « 1 » معتبر محقق ج 2 / 199 . « 2 » من لا يحضره الفقيه ج 1 / 311 - 312 .