مرحوم شيخ بهائى فرموده‌اند به همين نحو مذكور است كه به خط مرحوم والد ايشان بوده كه استنساخ نموده بودند از نسخهء اصل تهذيب ، بلكه شهيد ثانى نور اللَّه تعالى روحه السعيد فرموده‌اند به اين نحو « سمع اللَّه لمن حمده و الحمد للَّه رب العالمين الرحمن الرحيم أهل الجبروت و الكبرياء و العظمة » و به انحاء ديگر نيز نقل كرده‌اند ، چنانچه در مطالع الانوار مذكور است ، أحسن از همه نحوى است كه مشتمل بر آن صحيحهء زراره چنانچه مذكور شده ، اگر چه عمل به همه بى عيب است ، بلكه اقتصار به الحمد للَّه رب العالمين نيز چنين است ، به اين معنى بعد از آن كه سمع اللَّه لمن حمده گفت بگويد الحمد للَّه رب العالمين . سوم : آن است كه استحباب سمع اللَّه لمن حمده و دعاى بعد از آن ثابت است در حق امام و مأموم و منفرد ، بنابر مشهور ما بين أصحاب و مختار ما بين اقوال . و ظاهر از مرحوم محقق در كتاب معتبر « 1 » و مرحوم علامه در كتاب منتهى و محقق ثانى در جامع المقاصد « 2 » دعوى اطباق علماى شيعه است در اين عموم و در كتاب خلاف « 3 » و غنيه صريحا دعوى اجماع است بر اين . مجملا اختلاف در موظف بعد از رفع رأس از ركوع راجع مىشود به چهار قول : اول - آن است كه استحباب سمع اللَّه لمن حمده در اين مقام ثابت است خواه در حق امام بوده باشد يا مأموم يا منفرد ، و اين مشهور ما بين فقهاء است و ظاهر از جماعت از اعاظم دعوى اتفاق علماى شيعه است در اين مطلب . قول ثانى : مقابل آن است يعنى استحباب سمعله ثابت نيست مطلقا ، خواه در حق امام بوده باشد يا مأموم يا منفرد ، بلكه مستحب در اين مقام در حق جميع

--> « 1 » معتبر محقق ج 2 / 203 . « 2 » جامع المقاصد ج 2 / 291 . « 3 » خلاف شيخ طوسى ج 1 / 350 .