مشخص است كه حديث محمول است بر مبالغه نسبت به نقص واحده و اثنتين و اين ظاهر است ، وجه استفادهء مدعى از اين حديث آن است كه اين حديث صريح است كه ختم به دو أفضل است از ختم به واحده ، اگر چه مرجوح است نسبت به ختم به سه مرتبه ، و اين عين مدعى است . و لقد جزى اللَّه تعالى صاحب الوسيلة خيرا بحسن تعبيره و اصابته بما نبهنا عليه قال : و المندوب ضربان فعل و كيفية ، فالفعل أربعة و ثلاثون الاقبال على الصلاة الى أن قال : و قول مازاد على تسبيحة واحدة في الركوع من التسبيح « 1 » . الى آخر ما ذكره ، لظهور شمول قوله « ما زاد على تسبيحة » مطلق ما زاد و لو دفعة واحدة و مثله في حسن التعبير صاحب الجامع « 2 » جزاهما اللَّه خير جزاء المحسنين . يازدهم : از امور مستحبه خواندن سمع اللَّه لمن حمده است ، و همچنين دعاى بعد از آن بعد از رفع رأس از ركوع . تحقيق اين مطلب محتاج است به نقل كلام در چند أمر : اول - آن است كه محل سمع اللَّه لمن حمده و دعاى بعد از آن آيا بعد از آن است كه منتصب شد يا خير ؟ بلكه سمع اللَّه در حالت رفع رأس است و دعاى بعد از رفع رأس ، ظاهر از ابي الصلاح و صاحب غنيه ثانى است ، و مشهور اول است ، و اين مختار است . پس مستحب قول سمع اللَّه لمن حمده است و دعا است بعد از رفع رأس و انتصاب ، و در حالت رفع رأس مشروعيت آن معلوم نيست . دوم : در بيان دعائى است كه بعد از سمع اللَّه لمن حمده است . بدان كه كلمات علما در اين مختلف است ، مذكور در كتاب مقنعه و غنيه و غيرهما چنين است « الحمد للَّه رب العالمين أهل الكبرياء و العظمة و الجود و الجبروت » لكن مختار

--> « 1 » وسيلهء ابن حمزة ص 94 . « 2 » جامع ابن سعيد حلى ص 75 .