واجب ، نظر به اين كه آنچه را قبل از بلوغ به حد ركوع شرعى شروع نموده به نيت وجوب مطلوب در نماز نموده است . پس واجب آن ذكرى است كه اتيان به آن مىنمايد در حد ركوع شرعى مفروض اين است كه قصد استحباب در آن نموده است . و قسم ثالث اگر چه سالم از اين محذور است ، لكن اتيان كرده است در نماز به قصد مطلوبيت چيزى را و حال آن كه در آن حالت مطلوب نبوده است . و از آنچه مذكور شد تصوير شش قسم باقى و حال آنها مشخص مىشود ممكن است حكم كرده شود در كل اين أقسام به عدم حصول امتثال ، نظر به اين كه داخل كرده است در عبادت مطلوبه غير مطلوب را به قصد مطلوبيت ، بنابراين ممكن است تفصيل داده شود ما بين اين كه اتيان نمايد به قصد مطلوبيت در آن حالت و ما بعد ، يا به قصد مطلوبيت فى الجمله ، يعنى مىداند ذكر در ركوع مطلوب هست لكن نمىداند در چه حالت مطلوب هست ، پس اتيان به ذكر مىنمايد به قصد اتيان به مطلوب . در اول حكم شود به فساد نماز به خلاف ثانى ، مجملا ظاهر اين است در جميع صور عمديه مذكوره نماز باطل باشد ، لكن احتياط مقتضى اتمام نماز است بعد از فراغ اعاده نمايد . مخفى نماند آنچه مذكور شد حكم به شروع به ذكر ركوع بود قبل از بلوغ به حد ركوع ، و أما حالت رفع رأس از ركوع قبل از فراغ از ذكر ، پس حكم در آن چندان اشكالى ندارد ، نظر به اين كه اين يا واجب است يا مستحب ، و على التقديرين يا سهوا اين عمل واقع شده يا عمدا ، در صورت سهو نماز محكوم به صحت است ، و در صورت عمد اگر ذكر واجب بوده است نماز باطل ، و اگر ذكر مستحب بوده نماز صحيح ، مگر در صورتى كه تجويز كنيم تقديم مستحب را بر واجب ، در اين صورت نيز نماز باطل خواهد بود .