پنجم : از امور واجبهء متعلقه به ركوع طمأنينهء بعد از رفع رأس است . مراد از طمأنينه در اين مقام اين است بعد از آن كه رفع رأس از ركوع نمود نحوى بايستد كه صادق باشد بر آن كه بدن آن شخص ساكن و مستقر است ، همين قدر مسمى كفايت مىكند ، چنانچه سابق بيان شد حركت بعضى أعضاء مثل حركت أصابع بلكه حركت يد مضر نيست . مبحث پنجم در بيان اين است كه آيا امور مذكوره كه عبارت از انحناء به مقدار مذكور و ذكر و بقاى در حد ركوع به مقدار ذكر واجب و طمأنينه به مقدار آن و رفع رأس از ركوع و طمأنينهء بعد از آن آيا مختص است به صلوات مفروضه يا نه ؟ بلكه ثابت است در صلوات مندوبه . باز تحقيق در اين مطلب محتاج به تفصيل است ، بيان اين آن است سابق بيان شد كه جائز است اتيان به نوافل راكبا و ماشيا ، در حال اختيار و اضطرار ، در سفر و حضر ، و در صورتى كه اتيان به نوافل نمايد سواره و پياده تشكيكى نيست هيچ يك از امور مذكوره لازم نيست مگر ذكر ، پس غير ذكر از امور ديگر در نوافل در صورت مذكوره لازم نيست ، بلكه در ركوع و سجود اقتصار مىنمايد به ايماء ، پس نه انحناء به حد ركوع لازم هست و نه غير آن از امورى كه مترتب بر انحناء مىشد . و اما هرگاه اتيان به نوافل شود ايستاده ، در اين صورت ظاهر اين است كه لازم باشد رعايت كل امور مزبوره ، يعنى اخلال به هيچ يك جائز نبوده باشد ، بلى تفاوتى كه هست ما بين فرائض و نوافل اين است كه رعايت امور مذكوره واجب است در نوافل به وجوب شرطى نه شرعى ، به خلاف آن در فرائض