او قائم باشد . ممكن است جواب از اين اشكال به اين نحو : قطع نمازى كه معلق بوده باشد به آمدن كسى كه ممكن المجيء بوده باشد ، چون چنين قطعى به اختيار اين شخص است ، لهذا با نيت اصل صلاة جمع نمىشود ، پس تعليق قطع به امر ممكن الوقوع مستلزم انتفاء نيت معتبر در صلاة است ، بنابر اين نماز باطل خواهد بود . و اما در مسألهء شك چون كه منوى نمازى است كه سالم از چنين شكى بوده باشد ، و ابطال در صورت عروض شك مبطل به اختيار اين شخص نيست ، لهذا احتمال عروض چنين شكى منافى با تحقق نيتى كه معتبر در صحت صلاة است نيست . مجملا منوى در حين نيت نمازى است كه سالم از چنين شك بوده باشد طريان چنين شكى در اثناى صلاة مستلزم انتفاى منوى است نه انتفاى نيت ، پس در صورت عدم طريان شك مذكور اگر چه نيت متحقق بود ، لكن منوى متحقق نشده ، پس عدم امتثال به جهت انتفاى متعلق نيت است نه به جهت انتفاى نيت پس قبل از طريان به آن شك مقتضى بطلان نمىباشد ، به خلاف آن كه هرگاه قطع نماز را معلق سازد به شىء محتمل الوقوع ، در آنجا اگر چه آن شىء واقع نشود نماز باطل خواهد بود ، به اعتبار انتفاى نيت معتبر در صحت صلاة ، پس تفرقه ما بين مقامين متحقق است . مخفى نماند آنچه مذكور شد اختصاص به شك مبطل ندارد ، بلكه در هر چيزى كه مبطل نماز بوده باشد در صورتى كه احتمال وقوع آن در اثناى نماز قائم باشد جارى است ، مثل اخلال به ركن ساهيا با عدم تذكر به آن ، مگر بعد از تجاوز از محل وقوع حدث با عدم اختيار و حدوث موت و نحو آنها ، جواب از همه به نحوى است كه مبين شد .