مبحث هفتم : سابق بيان شد كه نيت صلاة از جملهء شرائط است نه اجزاى صلاة مثل ساير عبادات ، مثل وضو و غسل و تيمم و خمس و زكات و حج ، چنانچه احدى نمىتواند ادعا نمود كه نيت زكات و خمس و صوم جزء زكات و خمس و صوم است . و همچنين نيت وضو و غسل و تيمم ، چنين است حال در نيت صلاة ، در همهء اينها از جملهء شرائط است ، لكن از شرائط ركنيه است كه اخلال به آن سهوا و عمدا مفسد است . مبحث هشتم : دانسته شد نيتى كه معتبر است در تحصيل امتثال همان قصد به نماز معين است به جهت اطاعت و فرمان بردارى اللَّه تعالى شأنه ، همين قدر كفايت مىكند در صحت عمل ، خواه واجب باشد يا مندوب ، و خواه ادا بوده باشد يا قضا ، و تعرض به اين صفات لازم نيست ، لكن هرگاه متعرض اين صفات شود ، خالى از اين نيست يا متعرض صفتى شد كه موصوف متصف به آن مىباشد ، مثل وجوب در واجب و استحباب در مستحب و ادا در اداء و قضا در قضا و هكذا ، يا نه بلكه در حين نيت متعرض صفتى شده كه منوى متصف به خلاف آن است ، مثل اين كه قصد استحباب نموده در واجب و بالعكس ، و قصد قضا در اداء نموده و بالعكس ، تشكيكى در صحت در قسم اول نيست . و اما قسم ثانى پس اين متصور به چند صورت مىشود ، اول : آن است كه به طريق اشتباه متعرض خلاف شده ، به اين معنى مىدانست نماز ظهر مثلا واجب است يا نماز شب مثلا مستحب است ، مىخواست نيت وجوب در اول و قصد استحباب در ثانى نمايد ، لكن اشتباها قصد استحباب در اول و وجوب در ثانى نمود ، اين قسم شبهه‌اى در صحت نيست الا اشتباه لسانى مضر نيست ، مناط همان ارادهء قلبيه است . دوم آن است كه مكلف متعرض خلاف صفت عبادت شود عامدا ، مثل اين