ركعتى ، در ركعتين اوليين بوده باشد يا غير ، و اين قول را مرحوم شيخ در كتاب مبسوط « 1 » از بعضى اصحاب نقل فرموده‌اند . قول چهارم تفصيل است ما بين تذكر به اخلال به ركوع در حال سجود و تذكر به آن بعد از دخول در ركعت ديگر ، در اول نماز باطل و در ثانى اسقاط مىكند آن ركعتى را كه اخلال به ركوع آن شده و بنا مىگذارد بر ركعت بعد از آن ، و اين قول شيخ است در كتاب نهايه « 2 » . خامس اقوال تفرقه است ما بين سهو در ركوع در ركعت اولى و سهو در ركوع در غير آن ، در اول نماز محكوم به فساد است ، به خلاف ثاني ، پس هرگاه سهو در ركوع نمود در ركعت ثانيه مثلا ، در حالت سجود يا بعد از آن متذكر شد ، اين ركعت را اسقاط مىكند بنا مىگذارد بر ركعت اولى اتمام نماز مىنمايد . و همچنين هر گاه اخلال به ركوع نمود در ركعت ثالثه ، و متذكر شد در حالت سجود يا بعد از آن ، اسقاط اين ركعت مىنمايد و بنا مىگذارد بر ثانيه نماز را تمام مىكند ، و اين قول محكى است از والد بزرگوار شيخ صدوق . مختار ما بين اقوال قول اول است ، پس اخلال به ركوع نماز باطل مىشود استيناف نماز لازم است ، خواه عمدا بوده باشد اين محل خلاف نيست يا سهوا در نماز چهار ركعتى بوده باشد يا غير آن ، در ركعتين أخيرتين بوده باشد يا غير آن ، متذكر شود به آن در حال سجود يا بعد از آن ، ظاهر اين است كه مسأله محل تأمل نبوده باشد . كلامى كه در اين مقام هست اين است كه آيا تذكر به آن بعد از دخول در سجدهء اولى كفايت مىكند در حكم به بطلان نماز يا نه ؟ ظاهر اول است

--> « 1 » مبسوط شيخ طوسى ج 1 / 109 . « 2 » نهايه شيخ طوسى ص 88 .