و قبل از ميل كردن به ركوع بوده باشد ، بعد از آن رفض آن نمود منحنى شد به قصد ركوع ، بعد از عود به مقتضاى نيت سابق ، در اين صورت حكم خالى از اشكال نيست ، لكن ظاهر اين است كه موجب بطلان نشود ، پس نماز صحيح خواهد بود ، اگر چه احتياط در دين مقتضى اعادهء نماز است بعد از اتمام . و اما قصد قطع نماز پس اگر در حين نيت اين قصد متحقق بوده باشد ، مثل اين كه در وقت نيت قرار او اين بود كه در ركعت ثانيه مثلا نماز را قطع خواهد نمود ، در اين صورت شبهه‌اى در بطلان نماز نيست ، نظر به اين كه در چنين صورت أصل نيت متحقق نيست ، به جهت اين كه نماز عبارت است از افعال مفتتحهء به تكبير و مختتمهء به تسليم ، و نيت اين در صورتى متحقق مىشود كه در حين شروع ناوى اتيان به اين بوده باشد ، نيت قطع در اثناء منافى با اتيان اين است و همچنين است هرگاه در حين نيت ترديد و تشكيك در قطع آن داشته باشد در ركعت ثانيه . و اما نيت قطع در اثناى نماز ، پس اگر در حين نيت قطع مباشر فعل از افعال واجبهء نماز شود ، ظاهر اين است كه نماز باطل شود ، خواه اعادهء آن فعل نمايد بعد از رفض آن نيت و عود به مقتضاى نيت نمايد يا نه ، بلكه دور نيست كه چنين بوده باشد ، اگر چه احتياط در اين صورت مقتضى اتمام نماز است بعد از آن اعاده نمايد . و اما هرگاه نيت قطع نماز نمود و در آن وقت مباشر فعل از افعال نشد ، بعد از رفض آن نيت و عود به نيت صلاة شروع به افعال نماز نمود ، در اين صورت ظاهر اين است كه نماز صحيح بوده باشد ، اگر چه احتياط مقتضى اعادهء نماز است بعد از اتمام . و اما قصد منافى از منافيات شرعيه ، مثل حدث و تكلم و استدبار و نحو اينها