بيان تقسيم وقف به اقسام مذكوره بنابر اصطلاح قراء بود ممكن است در اين مقام اين مراد نبوده باشد ، بلكه مراد وقف بر آيات بوده باشد ، يعنى مستحب است در قرائت فاتحة الكتاب مثلا در نماز رعايت وقف نمايد در رؤوس آيات . لكن انصاف اين است حكم به استحباب اين به عنوان اطلاق مشكل است نظر به اين كه لازم اين آن است كه هرگاه كسى بعد از بسمله ، يعنى از الحمد للَّه تا مالك يوم الدين وقف ننمايد تارك مستحب بوده باشد ، و اين مشكل است . و ممكن است مراد از وقوف در كلمات ايشان وقوف تامه بوده باشد ، بنابراين حكم به استحباب اشكالى نخواهد داشت . مجملا مراد از حفظ وقوف در اين عبارات يا مراد استحباب رعايت وقف است در هر آيه ، يا مراد استحباب رعايت وقوف تامه است ، يا مراد معنى است كه اول مذكور شد . حاصل آن اين است در صورت حاجت بوقف اجتناب نمايد از وقف قبيح ، پس اختيار نمايد يا وقف حسن را يا وقف كافى را يا وقف تام را ، بنابر اين مراد از حفظ وقوف حفظ احكام وقف خواهد بود ، لكن حمل عبارات را بر اين معنى بسيار بعيد است ، پس اولى اين است كه حمل شود بر أحد معنيين كه اول مذكور شد . مخفى نماند حمل وقف بر كلمه‌اى كه متعلق به ما بعد بوده باشد لفظا و معنى اگر چه در كلمات قراء محكوم به عدم جواز شده ، لكن ظاهر اين است كه مراد مرجوحيت بوده باشد ، پس وقف جايز خواهد بود ، لكن احتياط اجتناب است از وقف بر مضاف ، نظر به شدت تعلق او به مضاف اليه ، حتى گويا كلمهء واحده بوده باشد ، بنابر اين اجتناب بايد نمود از وقف بر مضاف در رب العالمين ، و همچنين در غير المغضوب عليهم و نحو اينها . مجملا مراد قراء رجحان اجتناب است نه تعين آن ، پس عمل به مقتضاى