بلكه استمرارى كه لازم و معتبر در صحت صلاة است آن است نيتى كه در اول صلاة متحقق شد جميع اجزاى نماز را به مقتضاى آن اتيان نمايد ، تعبير از اين مطلب مىنمايند به استمرار حكمى ، پس هر گاه نحوى شود كه اخلال به اين نحو از استمرار شود نماز محكوم به بطلان خواهد بود . بعد از آن كه اين مطلب دانسته شد مىگوئيم : هر گاه قصد ريا در فعل از افعال واجبهء نماز شود ، پس اخلال به اين استمرار حكمى شده خواهد بود لهذا نماز باطل مىشود ، خواه اعاده نمايد آن فعل را بعد از رفض اين نيت فاسده و عود به مقتضاى نيت سابق يا نه . اما در صورت عدم اعاده به اعتبار اخلال به شرط صحت در جزء واجب نماز ، پس اخلال به آن جزء خواهد بود ، اخلال به جزء مستلزم اخلال به كل است . و اما در صورت اعاده به اعتبار زيادتى در جزء صلاة به علاوه آنچه بيان مىشود در صورتى كه قصد ريا در جزء مستحب نماز نمايد . و اما هرگاه قصد ريا در فعل از افعال مستحبهء نماز نمايد مثل قنوت ، ظاهر اين است باز موجب بطلان نماز مىشود ، به اعتبار آن كه فساد چنين جزيى موجب فساد كل مىشود ، بلكه نظر به اجماعات منقوله در وجوب استمرار حكمى مقتضاى اين اجماعات منقوله آن است كه صحت صلاة مشروط است به عدم انتقاض حكم نيت سابقه ، و شبهه‌اى در نقص آن نيست به قصد ريا ، اگر چه در اجزاى مستحبه بوده باشد ، پس شرط صحت منتفى مىشود ، مشخص است انتفاى شرط مستلزم انتفاى مشروط است ، پس رفض قصد ريا بعد از تحقق و عود به مقتضاى حكم نيت سابقه كفايت نمىكند در حكم به صحت . و اما هر گاه قصد ريا نمايد در اثناى صلاة لكن نه در اجزاى واجبه و نه در اجزاى مستحبه ، مثل اين كه قصد ريايى نمايد در قيامى كه بعد از فراغ از قرائت