در آن لازم بوده باشد ، و همچنين است حال هرگاه عالم با تذكر در اثناى مثل كلمه واحده بوده باشد ، مثل اين كه ما بين جار و مجرور يا ما بين مضاف و مضاف اليه ، در اين صورت اعادهء جار يا مضاف ، يا رعايت كيفيت معتبره در آن نمايد . بدان كه مناسب در اين مقام بيان دو مطلب است : اول : آن است كه هرگاه اخلال به جهر يا اخفات نمود ساهيا ، آيا سجدهء سهو بر او لازم است به جهت اين سهو يا نه ؟ اين مسأله محل خلاف است ، لكن ظاهر اين است كه واجب نبوده باشد . دوم : آن است كه هرگاه كسى عالم به وجوب جهر و اخفات بوده باشد ، لكن اشتباه در محل آن نموده باشد ، مثل اين كه جهر نمود در نماز اخفاتى و اخفات نمود در جهرى ، ظاهر اين است حكم اين شخص حكم جاهل نبوده باشد ، پس هرگاه عالم شد به حقيقت حال اگر چه بعد از فراغ نماز بوده باشد اعادهء نماز لازم است ، بلكه دور نيست كه چنين نبوده باشد اگر چه عالم شود در اثناى نماز اگر چه قبل از دخول در ركوع بوده باشد . ششم : آن است آنچه مذكور شد كه لازم است رعايت جهر در قرائت در ركعتين اوليين نماز مغرب و نماز عشاء ، ظاهر اين است كه اين حكم مختص به غير مأموم مسبوق بوده باشد ، و اما مأموم مسبوق مثل آن كه ملحق به امام شد در ركعت ثانيه امام در ركعت ثالثه امام كه ثانيه مأموم بوده باشد ، قرائت بر مأموم لازم است ، لكن ظاهر اين است كه جهر در قرائت در اين صورت بر او واجب نبوده باشد ، بلكه دور نيست كه جهر جايز نبوده باشد ، لكن اين در صورتى است كه باقى بر وصف اتمام بوده باشد ، اما هرگاه چنين نبوده باشد ، مثل اين كه بعد از فراغ از تسليم امام بوده باشد ، يا عدول از اتمام به انفراد نموده باشد ، معلوم است كه در اين صورت رعايت جهر لازم است .