مبحث دوازدهم در بيان موالات است بدان كه واجب است رعايت موالات در آيات فاتحة الكتاب و آيات سوره ، و همچنين ميان اين دو سوره . و معنى موالات در اين مقام اين است كه آيات را متوالى يكديگر تلاوت نمايد ، يعنى در اثناى قرائت آيات هر يك از فاتحه و سوره احداث چيزى ننمايد كه ما حي صدق قرائت حمد يا قرائت سوره بوده باشد ، و همچنين ما بين حمد و سوره خواه شى اى متخلل از قرآن بوده باشد يا دعا يا ذكر يا سكوت . پس هرگاه احداث چنين چيزى نمايد ، اگر عمدا بوده باشد آثم و موجب بطلان قرائت است ، مگر مثل سكوتى كه به جهت عذرى بوده باشد ، مثل اين كه در اثناى قرائت سوره آيه يا كلمه از آن سوره از خاطر او محو شده ، تأمل نمايد شايد متذكر آن منسى شود ، اتفاق افتاد طولى در اين سكوت همرسيد به نحوى كه ما حى صدق قرائت او گرديد ، در اين صورت اگر چه حكم تكليفى كه مستلزم ترتب اثم بوده باشد منتفى است ، لكن حكم وضعى كه عبارت از بطلان قرائت بوده باشد ثابت است . چنانچه هرگاه اتيان به هر يك از قرآن و دعا و ذكر سهوا بوده باشد . كلامى كه در اين مقام هست اين است كه هرگاه هر يك از امور مذكوره كه بوده باشد متخلل شد به نحوى كه موجب اخلال به موالات به معنى كه مذكور شده شد ، اكتفاء به آن قرائت نمىتواند نمود ، نظر به اختلال در شرط آن كه عبارت از موالات بوده باشد . كلامى كه در اين مقام هست آن است كه آيا اين موجب بطلان نماز مىشود يا نه ؟