مىنمايد ، يعنى أخرس در حين قرائت زبان خود را حركت مىدهد ، و اشاره به انگشت مىنمايد كه اين حركت زبان قائم مقام چيزى است كه صحيح اللسان در اين وقت تلاوت مىنمايد ، ظاهر اين است كه همان عقد قلب كفايت كند حاجت به اشاره به انگشت نبوده باشد . مبحث هفتم در بيان لزوم قرائت سوره است با حمد بدان كه معتبر در صلوات مندوبه همان قرائت حمد است ، و انضمام سوره با حمد لازم نيست ، اگر چه در حالت اختيار باشد ، مگر بعضى صلوات موظفه كه به كيفيت مخصوصه موظف شده ، مثل نماز جناب رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله ، و جناب حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام ، و نماز جناب سيدهء نساء صلوات اللَّه و سلامه عليها و أمثال اينها . مشخص است امتثال به صلوات موظفه موقوف است به اتيان آنها به همان نحو موظف ، و با عدم آن امتثال به أوامر متوجه به آنها حاصل نمىشود ، كلام فى نفسه است كه صلوات مندوبه از اين حيثيت كه صلوات مندوبه است قرائت سوره در آنها معتبر نيست ، بلى معتبر در كمال آن است نه در صحت آن ، به خلاف صلوات مفروضه كه بنابر مختار و مشهور در حال اختيار و سعهء وقت چنانچه لازم است قرائت فاتحة الكتاب در آن واجب است قراءت سوره بعد از آن . پس مىگوئيم : لازم است در هر ركعت از نماز دو ركعتى ، مثل نماز صبح و نماز ظهر و عصر و عشاى سفرى ، و همچنين در هر ركعت از ركعتين اوليين نماز سه ركعتى و چهار ركعتى بعد از فراغ از قرائت سورهء مباركه حمد يك سوره از سور قرآنيه از قرارى كه مذكور خواهد شد تلاوت نمايد و اخلال به آن جايز