كفر وحرام است كه وجه سبّ - يعنى معاصي وكفر - در اين بزرگان يافته نمىشود ، وموجبات تعظيم وتوقير وثناء حسن به وفور موجود دارند ، وچون جماعتى ( 1 ) باشند از مؤمنين كه أسباب تعظيم داشته باشند وگناهان ايشان را مغفرت وتكفير به نصّ قرآن ثابت شده باشد ، باليقين اين جماعت هم در حكم أنبيا [ ( عليهم السلام ) ] خواهند بود در حرمت سبّ وتحقير واهانت وبد گفتن ، نهايت كار آنكه أنبيا [ ( عليهم السلام ) ] را أسباب تحقير موجود نيست واينها را بعد از وجود معدوم شد ، ومعدوم بعد الوجود چون معدوم اصلى است در اين باب ولهذا تائب را به گناه أو تعيير كردن كار ( 2 ) حرام است ، وعوام أمت غير از صحابه اين مرتبه ندارند كه تكفير سيئات ومغفرت گناهان ايشان ، ما را بالقطع از وحى وتنزيل معلوم شده باشد ، وقبول طاعات وتعلّق رضاى الهى به اعمال ايشان بالتخصيص متيقن شده باشد ، پس فرقه صحابه برزخ اند در ميان أنبيا [ ( عليهم السلام ) ] وامتيان ; ولهذا مذهب منصور همين است كه غير از صحابه هر چند مطيع ومتقى باشد به درجه ايشان نمىرسد ، اين نكته را با لميّت ( 3 ) آن در خاطر بايد داشت كه بسيار نفيس است . ونيز فرموده : ( يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَة مِنْهُ وَرِضْوان وَجَنّات لَهُمْ فيها نَعيمٌ مُقيمٌ

--> 1 . در [ الف ] وتحفه : ( جماعة ) آمده است كه اصلاح شد . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( كار تعيير كردن ) آمده است . 3 . لمّيّت : اشاره به برهان . دليل لمّى : استدلال از علت به معلول را گويند . رجوع شود به لغت نامه دهخدا .