قال : طعن دوم : آنكه برخى از صحابه - بلكه أكثر ايشان - چون آواز طبل وتك تك پاى شتران غلّه شنيدند ، پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم را تنها در خطبه گذاشته ، متوجّه تماشاى لهو ومفتون سودا وتجارت گشتند ، واين متاع قليل دنيا را بر نماز - كه عمده أركان اسلام است خاصّه با رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلم - ايثار كردند ، واين دليل صريح بر بي ديانتى ايشان است ، قوله تعالى : ( وَإِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَيْها وَتَرَكُوكَ قائِماً ) ( 1 ) . جواب از اين طعن آنكه : اين قصه در ابتداى زمان هجرت واقع شد ، وهنوز از آداب شريعت - كما ينبغي - واقف نشده بودند ، وأيام قحط بود ورغبت مردم به خريد غله زيادة از حدّ ، مىدانستند كه اگر كاروان بگذرد باز نرخ گران خواهد شد ، به اين جهات اضطراراً از مسجد برآمدند ، مع هذا كبراى صحابه - مثل أبو بكر وعمر - قائم ماندند ونرفتند ، چنانچه در أحاديث صحيحه وارد است .

--> 1 . الجمعة ( 62 ) : 11 .