فإنّهم كانوا خلفاء النبوة ، ووارثي العلم والولاية ; وأمّا معاوية ، فإنّه كان من ملوك الإسلام ، والملوك في أعمالهم لا يخلون عن المطاعن ، ولكن كفّ اللسان عنه أولى ; لأنّ ذكر مطاعنه لا يتعلّق به فائدة ما أصلا . . إلى آخر ما هفى ( 1 ) . وجواب اين هفوه ابن روزبهان كه از راه عجز ودرماندگى از جواب سرزده آن است كه : حضرات أهل سنت بر شيعه در مدح وخوبى جميع صحابه آيات قرآني را - كه در آن آيات به صيَغ جمع ، مدح بعضي از مهاجرين وأنصار وأصحاب واقع شده - حجت مىآرند ، وبر شيعه ‹ 426 › به جهت طعن ايشان بر بعض أصحاب طعن كنند وگويند كه : ايشان بر خلاف شهادت آيات قرآني أمور شنيعه را به صحابه نسبت مىكنند . ونيز به همين زعم باطل به جهت اجماع أكثر أصحاب بر خلافت أبى بكر صحّت خلافتش ثابت كنند ( 2 ) ، وگويند كه : از يكى از صحابه امرى موجب فسق صادر نمىتواند شد ، پس چگونه از جميع ايشان ؟ ! ونيز أصحاب را آنقدر متقى وپرهيزگار گيرند كه حطم مورچه هم به ناحق از ايشان محال دانند ! چنانچه از تقرير رازي - كه مخاطب در باب امامت نقل كرده - صريح ظاهر است ، ودر آن تقرير اين طعن كرده كه : مورچه صدور حطم مورچه را از أصحاب حضرت سليمان [ ( عليه السلام ) ] [ ديده ودانسته ] غير ممكن دانستند ، وشيعه چنان سفاهت دارند كه از مورچه هم كم

--> 1 . إحقاق الحق : 262 . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( كنيد ) آمده است .