عقل اند كه أمور شنيعه [ را ] به صحابه پيغمبر آخر الزمان [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] نسبت كنند ( 1 ) . پس هرگاه چنين شنائع وفظائع وكباير ونهايت فسق وفجور معاوية - كه به اقرارشان از أصحاب است - به اثبات رسانيم واز آن فسق وفجور ودنيا طلبي اتباع أو هم - كه از جمله شان جمعى كثير از صحابه بودند - به اثبات رسانيم ، تمامى اين تسويلات وتقريرات وطعن وتشنيع أهل سنت بر شيعه باطل وواهى برآيد ; كه هرگاه معاوية واتباعش - كه از أصحاب بودند - ارتكاب چنين شنائع وفظائع كرده باشند ، وآيات قرآني صدور اين افعال را از ايشان مانع نباشد ، صدور افعال شنيعه را از دگر صحابه كه در زمان خلفاى ثلاثة بودند چگونه اين آيات مانع خواهد شد ! ! واين فايده جليله است كه در ذكر مطاعن معاوية متصور است ، ذكر مطاعنش را بي فايده گفتن از عجائب لطائف است ! ومع هذا حكم به عدم لزوم ذبّ از معاوية بر أهل سنت از غرائب ترهات وعجائب هفوات است ، وباعث صدور آن جز عجز ودست وپاچه شدن از جواب نيست ، اگر به راه انصاف آيند وبه همين معنا در خلفاى ثلاثة اقرار نمايند قريب صواب افتاده باشند . بالجملة ; معاوية را تمامى أهل سنت از أصحاب عدول مىدانند ، وهميشه

--> 1 . تحفه اثناعشريه : 193 .