[ وآله ] وسلم وجوهنا بقبضة ‹ 289 › من الأرض ، فانهزمنا ، فما خلّ إليّ أنّ شجراً ولا حجراً إلاّ وهو في آثارنا . الحسن بن سفيان . طب . وأبو نعيم . كر ( 1 ) . اما آنچه گفته : باز بر آن اصرار نكردند وبرگشتند به دليل كلام الهى : ( ثُمَّ أَنْزَلَ اللّهُ سَكينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنينَ ) ( 2 ) . پس اين برگشتن ايشان به روز دوم از فرار به ندا كردن عباس به آواز بلند به امر آن حضرت بود ، وفتح كفار به اعجاز سيد ابرار وامداد ملائكة از حضرت قهار شده نه به سبب نصرت ومعاونت فرار كنندگان ، چنانچه در “ حبيب السير “ مذكور است : به صحت پيوسته كه در صباح روز جنگ حنين عباس - كه آوازى بلند داشت - به فرموده رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مسلمانان را ندا كرده ، فرياد برآورد : يا معشر الأنصار ! يا أصحاب الشجرة ! ( 3 ) يا أصحاب سورة البقرة ! . . ( 4 ) اين ندا به گوش سپاه اسلام رسيده از أطراف وجوانب به خدمت سرور آل غالب شتافتند ، وقريب صد نفر از أنصار وغير ايشان جمع آمده بر

--> 1 . جامع الأحاديث ( جمع الجوامع ) 18 / 293 ، ولاحظ : كنز العمال 10 / 541 . 2 . التوبة ( 9 ) : 26 . 3 . در مصدر ( السمرة ) . 4 . در [ الف ] اشتباهاً : ( البقر ) آمده است .