حضرت أمير ( عليه السلام ) - نيز دليلي قطعي است بر ملكيت عايشه در آن حجره . ومعلوم است كه صحابه در أدنى تغييرات ، گريبان خلفا خصوصاً عمر بن الخطاب مىگرفتند ، وأو ممنون ايشان مىشد ، بلكه نزد أو مقرب تر همان كس بود ‹ 271 › كه در انكار أدنى مخالفات شرعيه بر وى وغير وى شدّت نمايد وأصلا پاس كسى نكند . پس معلوم شد كه نزد جميع صحابه وتابعين ، مالكيت أزواج حجرات خويش را مسلم الثبوت بود ، ولهذا هيچ كس در استيذان عمر حرفى نكرد . ودر كتب شيعه نيز ثابت است كه حضرت امام حسن ( عليه السلام ) نيز از عايشه صديقه . . . اذن خواسته است در دفن خود در جوار جدّ أطهر خود عليه [ وآله ] الصلاة والسلام ليكن بعد از واقعه آن جناب ، مروان شقى از اين قران سعدين مانع آمد ، وحضرت امام حسين ( عليه السلام ) با اهالى وموالى خود سلاح پوشيده ، مستعدّ مقاتله وپيكار شد ومروان با فوج [ كثير ] ( 1 ) گرداگرد مسجد مقدس نبوي وحجره شريفه مصطفوي انبوه نمود ، ومعناى « حفّت الجنّة بالمكاره » نمودار گشت ، خوف قوى بود كه چشم زخم از دست آن اشقيا به حضرت امام ولواحق أو برسد ، أبو هريرة به طور مصالحه در ميان آمد وتسكين سورت غضب وجلال حضرت امام ( عليه السلام ) نمود ، ومصلحت وقت را در جناب آن پاك سرشت عرض نمود .

--> 1 . زيادة از مصدر .