حضرت واجب وافشاى آن حرام است . وعلاوة بر اين آنكه هرگاه به زعم أو افشاى سرّ معصيت نبود ، اطلاق معصيت بر آن چرا مىكند ؟ ! ( 1 ) اما آنچه گفته : آية : ( إِن تَتُوبَا إِلَى اللهَ ) صريح دلالت مىكند كه از اين معصيت توبه قبول است . پس مخدوش است به اينكه : كلام علامه حلى عليه الرحمة در اين مقام در قبول توبه وعدم آن نيست تا اينكه گفتگو در اينجا جارى تواند شد . اما آنچه گفته : وبالاجماع ثابت است كه : حفصة توبه نمود ومقبول شد . پس در حيّز منع است ، مدعى را بايد كه دليلي بر آن أقامت نمايد ، وآنچه قاضى القضات عبد الجبار معتزلي در كتاب “ مغنى “ براي اثبات اين مطلب ذكر كرده ، سيد مرتضى علم الهدى - كما ينبغي - به دفع آن پرداخته ، هر كسى كه خواسته باشد به كتاب “ شافى “ رجوع نمايد ( 2 ) .

--> 1 . اشاره است به كلام أو : ( إِن تَتُوبَا إِلَى اللهَ . . ) صريح دلالت مىكند كه از اين معصيت توبه قبول است . 2 . در مغنى وشافى مطبوع پيدا نشد .