يفضي إلى امرأته أو تفضي إليه ، ثمّ ينشر سرّها » ( 1 ) . ومخاطب افشاى سرّ را در باب چهارم از قوادح قبول روايت دانسته ، ودر اينجا مىچاود ( 2 ) كه افشاى سرّ جايز است ! راست گفته‌اند كه : دروغگو را حافظه نباشد ! در باب چهارم مىگويد : ونيز صحيح اطلاق كنند بر روايات آن كس كه افشاى سرّ امام نموده ، وخيانت در امانت أو به كار برده ، مثل : أبى بصير ، وسيجئ ما له . ( 3 ) انتهى . اين كلامش دلالت دارد بر آنكه : افشاى سرّ امام موجب فسق وجرح راوي است وباعث عدم وثوق ، پس حيف ! صد حيف ! كه حضرات أهل سنت بر روايات عايشه وحفصة - كه بر افشاى سرّ سيد الرسل ( صلى الله عليه وآله وسلم ) جرأت كردند - به چه وجه اطلاق صحيح كنند وآن را معتبر پندارند ؟ ! ومع هذا امر خدا ورسول أو ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مجرّد از قرينه محمول است بر وجوب ، ودر اين مقام چون صيغه امر را با صيغه نهى از ضدّ آن مقرون گردانيده فرمود : « فاكتمي ، ولا تفشيه ( 4 ) » ، به يقين معلوم شد كه : كتمان اين سرّ آن

--> 1 . الترغيب والترهيب 3 / 61 . 2 . چاويدن : فرياد كردن گنجشگ وقتي كه دست بر آشيانه أو دراز كنند ، جيرجير كردن ، ناليدن وبانگ كردن مرغ از بيم يا از دورى بچه وجز آن . به طريق استعاره بانگ كردن ساير حيوانات وانسان را گويند . رجوع شود به لغت نامه دهخدا . 3 . تحفه اثناعشريه : 114 . 4 . گذشته از مصادر شيعه در بسيارى از مصادر عامه نيز آمده است ، مراجعه شود به : عمدة القاري 13 / 19 ، الكشاف 4 / 124 ، تفسير نسفى 4 / 258 ، تفسير رازي 30 / 41 ، السيرة الحلبية 3 / 403 .