اما آنچه گفته : دوم آنكه روز أحد بگريخت ، ودر غزوه بدر وبيعة الرضوان حاضر نشد . جواب آنكه چون گريختن روز أحد از عثمان واز جميع صحابه غير از سى كس به وقوع آمده تنها بر عثمان جاى طعن نيست . پس مدفوع است به اينكه : شريك بودن ديگر صحابه در اين طعن با عثمان ، موجب اسقاط طعن از أو نمىشود . وعدم فرار سى كس نيز غير مسلم است ، بنابر بعض روايات زيادة از چهارده كس در ملازمت آن حضرت نماندند ، وبنابر بعض روايات به غير از حضرت أمير المؤمنين علي بن أبي طالب [ ( عليه السلام ) ] نزد آن حضرت كسى ديگر نماند ، وكلام أصحاب تواريخ كه نصّ بر اين معنا است بعد از اين نقل نموده خواهد شد . اما آنچه گفته : مع هذا چون عفو از آن كبيره در قرآن مجيد نازل فرموده ديگر جاى طعن بر هيچ كس نمانده . پس جوابش آنكه : عفو از گناهى ، دليل اسقاط طعن نمىتواند شد ; زيرا كه غرض شيعه از ذكر مطاعن خلفاى ثلاثة واحزاب ايشان ، سلب عصمت وعدالت است . ومع هذا مراد از عفو آن نيست كه در آخرت مستحق عقاب وعذاب نخواهند شد ، بلكه مراد عدم انزال عذاب در دنيا است ، چنانچه حق تعالى