پس اين بزرگواران امر به معروف ونهى عن المنكر مىكردند ، واين را نفسانيت ناميدنْ دادِ نفسانيت دادن است . اما آنچه گفته : در وقت اظهار نصّ امامت در عهد أبى بكر كه خلل در حق واجبي حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] ودين پيغمبر مىشد ، پنبه در دهان كرده نشستند . پس مدفوع است به اينكه : سكوت أبو ذر وعمّار در وقت انعقاد بيعت أبو بكر نزد شيعه ممنوع وغير مسلّم ، بلكه نزد ايشان چنان ثابت ومتحقق است كه اين هر دو كس از جمله آن صحابه بودند كه حجتهاى شافيه بر امامت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) وابطال دعوى أبو بكر به خلافت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بيان كردند ، چنانچه در حديث طويلى كه مولانا محمدباقر مجلسي - عليه الرحمة - در كتاب “ حقّ اليقين “ آن را به فارسي ترجمه نموده آورده ، مذكور است كه : پس عمّار برخاست وگفت : اى گروه قريش ! واى گروه أنصار ومسلمانان ! بدانيد كه أهل بيت پيغمبر شما أولى اند به خلافت وأحق اند به ميراث أو ، وقيام به أمور دين بيش از همه كس مىتوانند نمود ، وحفظ ملت رسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بهتر مىتوانند كرد ، وخير خواه ترند نسبت به أمت از همه كس ، پس بگوييد به صاحب خود كه حق را ردّ كند به اهلش پيش از آنكه امر شما سست شود وفتنه ‹ 102 › عظيم شود ودشمنان در شما طمع كنند . ومىدانيد كه على ولى شما است به عهد خدا ورسول أو ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ، ومىدانيد