آنچه گفته : أكثر اشخاص - كه مذكور شدند - نزد شيعه واجب القتل بودند . . . إلى قوله : جاى طعن چرا باشد . جوابش آنكه : اگر چه اين اشخاص نزد شيعه هيچ حرمت ندارند ، ليكن چونكه أهل سنت همه صحابه را عادل مىدانند ، وأحاديث بسيار وروايات بي شمار در مدح وثنا وتحريم ايذاى ايشان مىآرند ، بلكه از آية : ( وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ) ( 1 ) گويا عصمت ايشان ثابت مىكنند ( 2 ) وشيعه را به دانست خود به مجرد همين أحاديث وآيات در لعن وطعن خلفا وديگر صحابه ساكت مىكنند ، پس البتة بنابر مذهب ايشان ايذا واهانت اين اشخاص موجب قدح عدالت ومخالفت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وخروج از صلاحيت امامت خواهد شد . اما آنچه گفته : ليكن به حكم خبر صحيح كه : « التقية ديني ودين آبائي » تقيه را كه بر ذمّه آنها واجب بوده از دست دادند . پس بدان كه : هر قدر كه تقيه بر آنها واجب بود هرگز آن را از دست ندادند ، وآنچه از امر به معروف ونهى منكر واجب بود آن را به عمل

--> 1 . الحجرات ( 49 ) : 7 . 2 . براي نمونه مراجعه شود به : تحفه اثناعشريه : 346 .