جائر وخلفاى غاصب خبر داده‌اند ، وبه همين قياس است حديث ديگر كه نقل كرده . وآنچه گفته : واز وفور خزائن وكثرت مال وثروت وتكلفات مردم در زمان عثمان نيز در أحاديث بسيار خبر داده‌اند وبه كمال خوشى وبشاشت آن را ذكر نموده‌اند . پس ذكر آن أحاديث ضرور بود ، واگر بالفرض عثمانيان در أحاديث موضوعه اين معنا را ذكر كرده باشند ، كذب آن خود ظاهر است ; زيرا كه در صحاح أحاديث أهل سنت اخبار از فتوح أموال وحصول خزائن كثيره به صحابه با مذمت شديد بر تنافس وتحاسد ايشان در أموال دنيا وارد شده ، چنانچه در طعن هفتم از مطاعن صحابه معلوم خواهد شد . وباليقين اين فتوح دنيا بر صحابه در زمان خلفاى ثلاثة بود ، پس لابد فتوح دنيا كه در زمان عثمان شده نيز مذموم وقبيح خواهد شد چه تبرئه زمان عثمان از اين قباحت وزمان شيخين را مصداق آن ساختن خلاف مسلك أهل سنت است . ودر كتاب “ كنز العمال “ مسطور است : عن المسوّر بن مخرمة ، قال : أُتي عمر بن الخطاب بغنائم القادسية ، فجعل يتصفّحها ، وينظر إليها ، وهو يبكي ، فقال له عبد الرحمن : يا أمير المؤمنين ! هذا فرح وسرور ! فقال : أجل ،