ونيز جاى تعجب است كه عثمان - با وصف آنكه مىدانست كه أبو بكر شهادت حضرت مرتضى على وحسن وحسين [ ( عليهم السلام ) ] را در حق حضرت فاطمه [ ( عليها السلام ) ] دختر حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) به سبب قرابت قبول نكرد - چگونه گمان كرد كه شهادت تنها عثمان در حق حَكَم - كه برادر پدر أو بود - قبول خواهد كرد ؟ ! مگر اينكه كسى بگويد كه : چون أبو بكر وعثمان در ميان خودشان عهد وپيمان محكم كرده بودند ، از اين باعث عثمان را گمان آن بود كه أبو بكر وعمر به جهت رعايت عهد وپيمان ، تنها دعوى أو را در باب حَكَم قبول خواهند كرد ! چهارم : آنكه أبو بكر دعوى جابر تنها [ را ] در مال بحرين قبول نمود ، وشاهد وبيّنه طلب نكرد ، وهزار وپانصد درم به أو داد ، چنانچه در “ صحيح بخارى “ مذكور است ( 1 ) ، وعيني شارح آن گفته : إنّما لم يلتمس شاهداً منه ; لأنّه عدلٌ بالكتاب والسنة ، أما الكتاب فقوله تعالى : ( كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّة أُخْرِجَتْ . . . ) ( 2 ) ، و ( كَذلِكَ

--> 1 . صحيح بخارى 3 / 57 - 58 و 4 / 55 - 56 . ومراجعه شود به : الطبقات الكبرى 2 / 317 ، كنز العمال 5 / 592 . 2 . آل عمران ( 3 ) : 110 .