ورابعاً : قول حضرت عباس : ( واعلم أنّ هؤلاء لا يبرحون يدفعونك عن هذا الأمر . . ) إلى آخره نهايت صريح است در آنكه أرباب شورى دشمن ومعاند وحاقد وحاسد آن حضرت بودند ، وهميشه دفع آن حضرت از امر خلافت خواهند كرد تا كه قائم شود به آن غير آن حضرت ، وبه سبب مزيد اعتنا واهتمام به اظهار مزيد معاندت ومخالفت اين قوم با آن حضرت لطايف عديده در اين كلام منطوى است : از جمله آنكه : چون اين امر اهمّ بود براي بيان آن توطئه وتمهيد نموده ، ظلم وجور أهل عدوان بر جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) بعد وفات آن حضرت ووقت تقرير شورى بيان كرده ، چه اشاره حضرت عباس به جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) بعد وفات جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) به معاجلت بيعت ، دليل صريح است بر آنكه عباس لايق ومستحق خلافت ، جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) را مىدانست ، وچون آن حضرت معاجلت بيعت ننمود جائران ومتغلبان تقدم كردند وحق از دست صاحب حق رفت . ونيز اشاره عباس به عدم دخول جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) در شورى دليل صريح است بر آنكه عباس عمر را مخالف ومعاند آن حضرت مىدانست ، واين شورى را مبنى بر حيف وجور مىديد كه منع آن حضرت از دخول در آن كرد .