عياضى به اراده فسخ حج ، ردّ آن نموده ، وحصر نهى عمر وعثمان در اعتمار في أشهر الحج كرده . باقي ماند حمل مازرى ونووى ، نهى عمر [ را ] بر اولويت وتنزيه وفرار از تحريم . فهو تأويل ذميم ، وتوجيه غير مستقيم ; زيرا كه اعتراف خود خلافت مآب به تحريم متعه در اشهر حج ثابت است ، ووالد ماجد مخاطب آن را در “ إزالة الخفا “ نقل نموده ، ازاله خفا فرموده ، وبه حديث مشتمل بر آن فضل وجلالت خلافت مآب ثابت كرده ، آن را از فضائل ومناقب حضرتش شمرده ( 1 ) ، پس اين تأويل در حقيقت تكذيب خود خلافت مآب ومصداق مثل مشهور : ( مدعى سست ، گواه چيست ) [ است ] . ومع ذلك كلّه فلا دليل على ترك الظاهر ، والانصراف عن المتبادر . ونيز به تصريح نووى ظاهر است كه نهى عمر محصور ومقصور در متعه است كه آن اعتمار است در اشهر حج ; زيرا كه كلمه ( إنّما ) در اين معنا صريح است ، وپرظاهر است كه خلافت مآب بعد نهى از متعة الحجّ وعيد وتهديد به عقاب وضرب بر آن نيز فرموده ، پس اين وعيد شديد دليل صريح بر تحريم است ، وحمل آن بر فسخ حج - حسب حصر نووى - غير جايز [ مىباشد ] .

--> 1 . در طعن يازدهم عمر بخش متعة النساء از إزالة الخفاء 2 / 205 گذشت .