از اين عبارت ظاهر مىشود كه كساني كه قائل به جواز فسخ حج مىباشند ، نزد ايشان هم طواف به بيت ضرر نمىرساند كسى را كه اهلال به حج افراد كند ، وبه همين معنا عروه احتجاج نموده ; پس ثابت شد كه روايت عروه با تجويز فسخ حج منافاتى ندارد . ومع ذلك استدلالش ناتمام است چه عدم احلال جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) كه آن جناب سياق هدى فرموده ، منافاة با ايجاب فسخ حج بر غير سائق هدى ندارد ، وفعل شيوخ ثلاثة واتباع واشياعشان خود قابل التفات نيست . واگر فرض كنيم كه غرض عروه انكار جواز فسخ حج است ، چنانچه عيني در “ عمدة القاري “ گفته : قوله : ( ثمّ لم يكن عمرة ) . قال عياض : كان السائل لعروة إنّما سأله عن فسخ الحجّ إلى العمرة على مذهب من رأى ذلك ، فأعلمه عروة أن النبيّ عليه [ وآله ] السلام لم يفعل ذلك بنفسه ولا من جاء بعده ( 1 ) . پس بنابر اين سخافت عقل عروه وبُعد أو از طرق تمسك ، وانهماكش در عناد وتعصب از خود همين استدلالش ظاهر است چه خلاصه استدلالش بنابر اين آن است كه : جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وشيوخ ثلاثة وفلان از حج خود محلّ نشدند ، وفسخ آن به عمره نكردند ، وعدم فسخ ايشان دلالت بر

--> 1 . عمدة القاري 9 / 259 .