پس فرق است در نبوت وامامت ، در نبوت معرفت جميع احكام از آن جهت شرط نيست كه احكام آن نبىّ - كه صاحب شريعت باشد - به تدريج نازل مىشود ، وامام چون بعدِ تعين جميع احكام شرعيه منصوب شده ووحى موقوف گرديده ، لابد است كه أو را معرفت به جميع احكام شرعيه حاصل باشد ، چنانچه در مبحث شرايط امامت معلوم شد ( 1 ) . اما آنچه گفته : آنچه شرط امامت است معرفت احكام شرعيه است ، نه معرفت حسيات خفيه يا عقليات جزئيه . پس از بيان سابق ولاحق دانستى ومىدانى كه عمر را معرفت احكام شرعيه كثيره حاصل نبود ، واز مسائل بسيار واحكام بي شمار جاهل بود ، پس بنابر اعتراف أو شرط امامت در عمر مفقود باشد ، والحمد لله على ذلك . اما آنچه گفته : آرى نبىّ را به وحى احكام شرعيه معلوم مىشود ، وامام را به اجتهاد ، وبسا كه در اجتهاد خطا واقع مىشود . پس دانستى كه حكم عمر در مسائل مذكوره به جهل وناداني به احكام شرعيه بود نه به خطاى اجتهادي ، اگر حكم سابق به مستمسكى از قرآن وسنت مىبود ، البتة در آن احتمال خطاى اجتهادي امكاني داشت ، وحال آنكه

--> 1 . اشاره به كتاب " برهان السعادة " از مؤلف ، براي اطلاع بيشتر به مقدمه تحقيق مراجعه شود .