چهارم : آنكه بيچاره سناءالله پانى پتى چون در وقاحت وجلاعت ( 1 ) وبي باكى وجسارت بر توجيه طعن به ساحت علياى جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) به پايه كابلى ومخاطب نرسيده ، هر چند به سبب حسن ظنّ وأرادت به كابلى مريد وابتلا به تقليدِ غيرِ سديد آن خائن عنيد ، مبتلا به تحريف وخيانت در نقل حديث " فقيه " گرديده ، ليكن از نسبت تعطيل حدّ به جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) وادعاى صريح مشابهت آن با فعل عمر بن الخطاب استحيا كرده ، به طور فائده على حده آن را ذكر كرده ، وباز بر سر انصاف آمده تأويلى براي آن بيان نموده ، چنانچه در " سيف مسلول " گفته : فائدة : محمد بن بابويه قمى در " فقيه " روايت كرده كه : مردى پيش أمير المؤمنين [ ( عليه السلام ) ] آمده واقرار كرد به سرقت ، اقراري كه قطع به آن لازم آيد ، پس قطع نكرد . فقير گويد : ظاهر آن است كه أمير المؤمنين [ ( عليه السلام ) ] را هم آنجا شبهه پيدا شده باشد كه موجب دفع حدّ باشد ، فإن الحدود تندري بالشبهات . ( 2 ) انتهى . از ملاحظه اين عبارت ظاهر است كه سناءالله عدم اجراء جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) حدّ سرقت را بر پيدا شدن شبهه حمل ساخته ، وآن را مستند

--> 1 . پليد زبان وبي شرم شدن . رجوع شود به لغت نامه دهخدا . 2 . سيف مسلول :