اين عبارت دلالت صريحه دارد بر اثبات قصد واراده زدن أبى بكره براي عمر . واز غرائب أمور آن است كه مخاطب اين دعوى را - يعنى حصر اطلاع قصد واراده [ را ] در ذات بارى تعالى - در ما سبق هم در طعن دوم ( 1 ) ذكر كرده ، وكذب أو در اين دعوى به وجوه عديده از كلام أو در همين طعن ظاهر شده ; زيرا كه أو در همين طعن بعد دعوى مذكور گفته است : واگر مراد ايشان از قصد تخويف وتهديد زبانى است ، وگفتن اينكه : من خواهم سوخت ، پس وجهش آن است كه اين تخويف وتهديد كساني را بود كه خانه حضرت زهرا ( عليها السلام ) را ملجأ وپناه هر صاحب جنايت دانسته وحكم حرم مكة معظمه داده ، در آنجا جمع مىشدند وفتنه وفساد منظور مىداشتند ، وبر هم زدن خلافت خليفه أول به كنكاشها ومشورتهاى فسادانگيز قصد مىكردند ، وحضرت زهرا ( عليها السلام ) هم ‹ 659 › از اين نشست وبرخاست آنها مكدر وناخوش بود ، ليكن به سبب كمال حسن خلق با آنها بي پرده نمىفرمود كه در خانه من نيامده باشيد . ( 2 ) انتهى . در اين عبارت صراحتاً قصد بر هم زدن خلافت خليفه أول به كنكاشها ومشورتهاى فسادانگيز به اين جماعت منسوب ساخته .

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( سوم ) آمده است . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( باشند ) آمده است . تحفه اثنا عشريه : 292 .